Οι Παξοί είναι ένα μικρό νησί των Επτανήσων, στο Ιόνιο Πέλαγος. Βρίσκεται 7 μίλια νότια της Κέρκυρας, σε απόσταση 8 μιλίων από τις Ηπειρωτικές ακτές και διοικητικά ανήκει στο Νομό Κέρκυρας.
Πρωτεύουσα των Παξών είναι ο γραφικός Γάιος ο οποίος προστατεύεται φυσικά από δύο νησάκια, την Παναγιά και τον Άγιο Νικόλαο. Ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 2.374 κάτοικοι και έκταση 25,322 τ.χλμ.
Οι Παξοί χαρακτηρίζονται από τη πυκνή τους βλάστηση και κυρίως φημίζονται για τους απέραντους ελαιώνες τους, που χρονολογούνται εκατοντάδες χρόνια πριν, και τους μικρούς αμπελώνες.
Οι Παξοί είναι νησί με πολλά σπήλαια και θειούχες πηγές. Από τη δεκαετία του 1960, οι κάτοικοι των Παξών ασχολούνται με τον τουρισμό, την αλιεία και την παραγωγή ελαιόλαδου και κρασιού. Το ελαιόλαδο των Παξών είναι πολύ υψηλής ποιότητας και χρησιμοποιείται και στην παραγωγή σαπουνιού και σαμπουάν.
Οι Αντίπαξοι, (ή Αντίπαξος, ή Πρόπαξος*), είναι μικρό επίμηκες, 2 μιλίων μήκους και 1 μιλίου πλάτους, νησί του Ιονίου πελάγους, 5,5 μίλια νοτιοανατολικά των Παξών.
Διοικητικά ανήκει στον νομό Κέρκυρας του οποίου αποτελεί και το νοτιότερο σημείο, εκκλησιαστικά στην Ιερά Μητρόπολη Κέρκυρας Παξών και Διαποντίων νήσων και γεωγραφικά στα Επτάνησα.
Η έκταση του νησιού είναι 4,1 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 64 κάτοικοι που διαμένουν στον ομώνυμο οικισμό, ο οποίος είναι και μοναδικός του νησιού.
Η Αντίπαξος παρουσιάζει μία λοφοσειρά με τρεις κορυφές που ονομάζονται Αγριλίδα, η βορειότερη, που είναι και η υψηλότερη (117 μ.), η Λιχούδη, η μεσαία, και η Βίγλα, η νοτιότερη. Η γεωλογική σύσταση του νησιού είναι ίδια μ΄ εκείνη των Παξών. Ακτογραφία [Επεξεργασία] Παραλία στους Αντίπαξους Ομολογουμένως ο περίπλους της νήσου είναι μαγευτικός.
Παρ΄ ότι μικρό νησί παρέχει πολλές μαγευτικές ακτές. Ακτογραφικά ξεκινώντας από τον λιμενίσκο Αγριαπιδιά που βρίσκεται στην NA. ακτή μεταξύ των ακρωτηρίων Κούλες και Κάβο Αγριαπιδιάς υφίσταται λόφος του Αγίου Αιμιλιανού, η κορυφή του οποίου επιστέφεται από το ομώνυμο ναΐδριο. Νοτιότερα υφίσταται το ακρωτήριο Πλάκα, η σπιάντζα Φύκι και το ακρωτήριο Οβορού, ή ακρωτήριο Νοβάρα, (ΝΑ. εσχατιά).
Στη συνέχεια είναι το ακρωτήριο Βοδίνα, (ΝΔ. εσχατιά), όπου υφίσταται λιμενίσκος αλλά και ύφαλος και αμέσως μετά προς Β. ο μικρός λιμένας Πορτίκιο ή Σαρακήνικο. Βορειότερα απαντάται ο κολπίσκος Καλαμίτσας και το απόκρημνο ακρωτήριο Κόνταρη.
Κοντά σ΄ αυτό το ακρωτήρι βρίσκεται και το σπήλαιο Καλογήρη, το σημαντικότερο του νησιού, όπου φωλιάζουν φώκιες. Το σημείο αυτό βρίσκεται υπό την εποπτεία του Λιμενικού Σώματος.
Ακόμα βορειότερα είναι η άκρα Αλυκές και το ακρωτήριο Ροδοβάνι που αποτελεί την βορειοδυτική εσχατιά του νησιού. Γενικά η βόρεια ακτή είναι απόκρημνη με απορρωγές που το μαρτυρούν και οι αντίστοιχες ονομασίες: "Σάλτο", "Κέδρος" και μεταξύ αυτών ο "κολπίσκος της Μάνδρας", ο "Γκρεμός του Ρουμάνου" και ο "κάβος Κατωβρίκα", ή "Κατοβρίκα", που είναι και η ΒΑ. εσχατιά. ΝΑ. αυτής είναι ο "κάβος Σαλιμβούργος", που πιθανολογείται το όνομά του από την ομοιότητα ενός βράχου του με το άγαλμα του Σχόλεμπουργκ στη Κέρκυρα.
Αυτού ακολουθεί νοτιότερα η σπιάντζα Μεσαβρίκα, ο ψαμμαθώνας Βουττούμι, το ακρωτήριο Πλάκα και η Αγριαπιδιά, απ΄ όπου ξεκίνησε η περιγραφή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου